Swarupa's blog

 ... विठू माऊली माझी राहाते पंढरीसी, ज्ञाना,तुका,नामा चालले वारीसी.. किती ओढ ती मिलनाची, निघाली दिंडी पायीचं, घाली रिंगण भक्तांचे, विठू पहातसे कौतुकं.. तू असे मेघ आनंदाचा, आम्ही तृषार्त चकोरं, दे बा दर्शन विठ्ठला, झालो कासाविस सर्व... जनी म्हणे चक्रपाणी, आसावला जीव भेटीसाठी, मन जाई सवेग, तुझ्या चरणांशी,चरणांशी... मी उरले न आता, भेट झाली की नाही, न उरले भान आता , पांडूरंग  भासे चराचरी.. तुचं मन गात्र माझे, लागे ब्रह्मानंदी टाळी, विठूराया माझी मीच, आहे अभेद 'मी तू 'नाही पांडूरंग,पांडूरंग पांडूरंग,पांडूरंग पांडूरंग,पांडुरंग, पांडुरंग,पांडुरंग

कवयित्री-सौ.स्वरूपा कुलकर्णी विठूराया सावळ्या,लागली तहान मिलनाची कशी भागवू रे सांग,भूक माझिया नेत्रांची रंग सावळा तुझा रे, मन माझे त्यात गुंतले लागली तळमळ ह्ऱदयाला,भेटीविणा तृप्ती नसे तू उभा रे एकला, ठेऊनी कर कटावरी तूझ्या पायीची रे वीट, झाली धन्य त्रिभूवनी सावळ्या पांडूरंगा, तूझे ध्यान मनी मानसी लागला रे छंद तुझा, मी गाते तुझी गाणी रामकृष्णहरी लागला, ध्यास पदोपदी चालतांना वाट पंढरीची,देहभान न उरले काही ज्ञाना तुका मुक्ताबाई,रंगी रंगले तव नामी गोऱ्हा एका जनाबाई, गुण आळविती अभंगी संत माहेरी येतात, ऐक सावळ्या तूला भेटायासी कर तृप्त मज विठाई,ओढ लागली तव दर्शनाची

 जय श्रीराम। ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी सीतेच्या शोधार्थ निघाले प्रभू दक्षिण दिशेसी.. मागे लक्ष्मण पुढे प्रभू चालले अरण्यातूनी... अरण्यातून त्या चालत असता लागला एक आश्रम.... प्रभू आणि लक्ष्मण गेले पहावयास आश्रम... त्यांनी पाहिल्या सर्वच वाटा रानफुलांनी शोभल्या.. तेथे दिसली जीर्णजर्जर तपस्विनी वृद्धा ... तोंडाने घेते राम नाम ती अविरत  एकांती... राम हळूच तिजसी बोलती, हा आलो माते तूला भेटायासी.. पडले शब्द कानी तियेच्या ती आनंदून जाई... पाहूनी रामप्रभू सावळा समोरी मंत्रमुग्ध ती होई.. अनेक वर्षांची तप:साधना तियेची आज पूर्ण होई... झुकूनी रामासमोर शबरी अविरत अश्रू गाळी.. तिच्या मुखातून शब्द उमटले धन्य  धन्य मी शबरी... शतजन्मींचे पूण्य तियेचे आज फळासी येई.... तीने  बैसवियले रामप्रभूसी आसनावरती आधी.. मग धूतले आनंदाश्रूंनी चरणद्वय ती सावळी... मग दिधली उष्टी बोरे खावयासी दोघांसी.. हसून राम त्यास पाहूनी म्हणती रानमेवा आणलास तू माई... बंधू लक्ष्मण किंचीत जाहला क्रोधित ते पाहूनी.. असले कसले प्रेम प्रभूवर दिधली उष्टी फळे सारी... शबरी सांगे रानफळे ही असती कधी कडू कधी विषारी... माझ्या रा...

  ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी जनक नृपती जनकपुरीत अपुल्या भव्य स्वयंवर मांडती... वरण्या त्या भूकन्येसी राजा भूपतीस निमंत्रित करती... मग येती अनेक भूपती  त्या सीता स्वयंवरासाठी... राजाने मांडला पण भयंकर प्रत्यंचा लावावी शिवधनूष्यासी... मगच होईल भूमीकन्या त्या राजाची स्वामीनी... ऐकूनी तो कठीण पण राजे मनी घाबरले... परंतू पाहूनी सुकूमारी सुंदरी मन्मनी मोहीत झाले... एक एक करीत राजे आले धनुष्य उचलायासी... परंतू अशक्य त्यांसी शिवधनूष्य ते साधे हलवायासी... चिंताक्रांत जनक भूपती राजांसी तेथे बोलिला... कशी केली दैवाने थट्टा माझ्या नशिबासी.. नाहीच उरला सुयोग्य वर  आता या अवनीवरती.. राहील आता माझी सीता आजन्म  अविवाहीत कुमारी... जो तो घाली माना खाली नसे बोलायासी जागा... त्यावेळी उठला लक्ष्मण जागचा  क्रोधित होऊनी जरा.. म्हणे महाराज तुम्ही न जाणले एक सत्य यावेळी.. स्वये रघूत्तम सुर्यवंशीचे येथे उपस्थित असती... तरीही तुम्ही उच्चारीले शब्द नाही उचित यास्थळी... श्री रामांसारखा नाही योद्धा या त्रिखंडातही.. एका क्षणी करतील धनूभंग ते माझे पूर्णप्रतापी स्वामी.. तत्क्षणी विश्वामित्र करीती आ...

 दुडूदूडू धावत आला राम सज्जात कौसल्येपाशी, म्हणे हे गोल खेळणे आणून दे मजला खेळायासी...   हसून बोलली कौसल्यामाई,अरे अवकाशीचा राजा चंद्रमा खाली कसा येई?... राम सावळा धीट आग्रही म्हणे हवाच मजसी खेळायासी  दे आणून तू माई... म्हणे कौसल्या दशरथासी कसे समजवावे लेकरासी, आणून द्या म्हणतो चंद्रमा मजला खेळायासी दशरथासवे सारेच गुंगले काय करावे यासी? रात्र हळूहळू पुढे सरकली तरी न उत्तर सापडे त्यांसी.. मग हळूच कौसल्या घेऊन येई जलपात्र मोठे रामापाशी.. मग प्रतिबिंब पडले त्यात शशीचे, खूदकन हसले बाळ चिमुकले अहा!! किती सुंदर माझे खेळणे   आले मजपाशी, हसूनी कौसल्या-दशरथ पाही रामलीला  ती न्यारी....

 राम व खारूताईची गोष्ट हनुमंताची वानरसेना करत होती जयघोष  मुखे म्हणती आणि लिहीती पाषाणी श्री राम ...      करती तयार रामसेतू पोहोचावया लंकेपाशी... प्रभू श्रीराम दुरूनी बघती हे दृश्य प्रेमभरे एकांती.. तिथूनी त्यांना दिसले एक  नवलचित्र वेगळे.. एक छोटी खारू लोळते वाळूपाशी सारखी... मग लगबगीने जाते परत परत सेतूपाशी... तिथे जाऊन अंग झटकते करी येरझार सारखी... कळू न शकले तिचे खेळ ते राम तिला पाहती... मग वानरास म्हणती पूस जा तिजला का करते ती असे सारखे... वानर तिजला घेऊन आला प्रभूरामरायापाशी... घाबरून ती पहात राही प्रभू श्री रामरायाशी.... ती म्हणाली म्हणे माझीही इच्छा रामसेतू बांधायाची... परंतू नाही अंगी शक्ती मजला वानरसेनेची... परंतू इच्छा तुझ्या सेवेची करावी असे वाटते.. कण कण वाळूचा गोळा करूनी सेतूपाशी टाकते... ऐकून तियेचे वचन भाबडे राम नेत्र पाणावती... घेऊन तिजला जवळी आपुल्या  राम तिला गोंजारती... तिच्या पाठीवर तीन बोटे उमटती सावळी सावळी.... देऊनी बक्षिस तिच्या सेवेचे जन आजही बघती... खारूताईचा वाटा म्हणती आजही लोकं सारी... रामायण हे सार सांगते ठेवा निष्ठा कार्...

 चारोळी #झेप - सौ.स्वरूपा कुलकर्णी झेप तूझी उंच अवकाशी नको विसरू धरती आई तुझे विचार भेदती क्षितीज परी स्मरण ठेव जुनी नाती

 Homemaker की Housewife? 🌷-सौ.स्वरूपा कुलकर्णी        कालच एक मुलाखत ऐकली मधूरा वेलणकरची.त्यात तीला प्रश्न विचारला होता की, होममेकर व हाऊसवाईफ मधला फरक काय किंवा त्यांची व्याख्या काय? तीने खूप सुंदर उत्तर त्यात दिलं की हाऊसवाईफ ही घरात राहून घरातली कामं करणारी स्त्री असते.तर होममेकर ही स्त्रीही असू शकते किंवा पुरूषही.म्हणजे घराचा आधारस्तंभ किंवा घराला आर्थिकदृष्ट्या किंवा एकंदरीतच घर उभं करणारी किंवा करणारा स्त्री किंवा पुरूष हा होममेकर असतो.मला पटलं की होममेकर पुरूषही असतो किंवा स्त्रीही असू शकते.       आपल्या समाजात आज स्त्रीयांच्या समस्या पूर्णपणे गेल्या किंवा वाढल्या हा माझा मुद्दा नाही.पण स्त्री ज्या वेगाने सर्वच क्षेत्रात आपला ठसा उमटवत आहे त्यावेगात पुरूषांनी फक्त घर सांभाळण्याकडे ओढा कमी दिसतो.म्हणजे माझा मुद्दा हाच की वर्षानुवर्षे पुरूषांनी घराबाहेर जाऊन नोकरी धंदा करावा व स्त्रीयांनी घरकाम करत आयुष्य कंठावं ही आपली जुनी रीत होती.पण काळानुसार पुरूषी वर्चस्वातून सुटून स्त्री ही मुक्त होऊ पहातीये.तीला तिचं अस्तित्व हवंय.तीही मन, बुद्धी विच...

  ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी     पांडूरंगाच्या भेटीची अनावर ओढ मनी घेऊन "ज्ञानोबा- तुकाराम" च्या गजरात प्रत्येक वारकरी पंढरीची वाट चालत असतो..तिथे गेल्यावर पांडूरंगाला कडकडून भेटावं असं स्वप्न उरी घेऊन हा वारकरी संसाराला काही क्षण विसरतो नी फक्त पांडूरंगाचे स्मरण ठेवून सर्व भार त्याच्या माथी देऊन आनंदाच्या कारंजात नहात रहातो..विठ्ठल भेटावा ही आस मनी ठेवलेली, चंद्रभागेचं स्नान करून शुचिर्भूत होण्यासाठी मन तळमळत असतं..मनी वर्षभर पाहीलेली विठूच्या दर्शनाची वाट आता पूरी होणार असते.. देहाला होणारे श्रम, ऊन,पाऊस, गरमी यांना न जुमानता वारकरी प्रवास करत रहातो..देह विठ्ठलाच्या भेटीसाठी आसावला तसे मनही तळमळत असते..त्यात कोणताही खोटा नाटकी भाव नाही की खोटा दिखावा नाही..तन मन त्या विठूरायाच्या चरणी विलीन होण्याचीच वाट पहात रहाते..मैलन् मैल प्रवास होतो व अखेर कळसाला पाहून जयघोष निनादतो..         पुंडलीक वरदा हारी विठ्ठल श्री ज्ञानदेव तुकाराम..पंढरीनाथ महाराज की जय....विठ्ठल , विठ्ठल जय हरी विठ्ठल  अशा टाळ चपळ्यांच्या नादात गर्दीत आनंदतरंग तयार होतात..जयघोषाने परीस...

 शब्दावाचून कळले सारे... ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी                  अनुराधा त्या खिडकीजवळ एकटीच उभी होती.रेडीओवर 'शब्दावाचून कळले सारे,शब्दांच्या पलिकडले...ह्या गीताचे शब्द त्या खोलीभर ऐकू येऊ लागले..तीच्या डोळ्यासमोर सहा महिन्यापूर्वी घडलेले प्रसंग क्षणात तरळून गेले..त्या गाण्याच्या प्रत्येक शब्दावर तीचे मन विदिर्ण झाले व नकळत डोळ्यातून अखंड अश्रू झरू लागले.         तिला विनयची व तीची पहिली भेट आठवली..तो तिच्या ऑफिसमध्ये आधीपासूनच कामावर होता.तीच सहा महिन्यांपूर्वी तिथे रूजू झाली होती.अनुराधा मुळातच दिसायला देखणी, अगदी चारचौघीत उठून दिसेल अशीच!...तोही तसाच उंचपूरा, सावळा नी शांत स्वभावाचा..ऑफिसमध्ये त्याची व तिची केबिन तशी लांब ,पण दोघेही एकमेकांना दिसू शकत होते..तीचा रोजचा पेहराव अतिशय सुंदर व तिला साजेसा असाच असे..पंजाबी ड्रेस तेही हलक्या, फिकट रंगाचे तसेच कॉटनच्या साड्या त्यावर हलका मेकअप यासगळ्यामूळे तिचं मूळचं सौंदर्य अधिकच खूलून दिसायचं..तोही तितकाच कौशल्याने आपला पेहराव ठेवायचा व ऑफिसमधल्या सगळ्या मुलींचा लाडका ह...

 माझी झोप😄🤪 ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी काल उशीरा रात्री झोप आली.... उशी डोक्यावर ठेवली.... अंगाखाली पांघरून घेतले.. गाढ झोप लागली..... सकाळी जाग उशीरा आली.... झोपेत डोळे मावत नव्हते..... दाता समोर आरसा घासला..... पेस्टवर ब्रश होताच! भराभरा पाणी घेतले.... मस्त फ्रेश वाटले.... बशीतून कपात चहा फुर्रकन घेतला.... झोप थोडी गेली.... मग काय नाश्ता बनवला.... पाण्यात पोहे भिजवले..... पोह्यात कढई घातली.... चांगले हलवले.... मग गरम गरम लोणच्यासोबत गार गार  पोहे खाल्ले.... मग आंघोळ केली... पाण्याने अंग घासले.... साबण पडतच होती.... ओले कपडे घातले... मग भूक लागली... स्वयंपाक केला..... पाण्यात कणिक भिजवली...... पोळीवर तवा भाजला..... गरम गरम तवा  व भांडी खाल्ली.... मग केंव्हातरी दुपारी रात्र झाली व मी झोपले....  आता खरी काय मजा आली सांगू मी खरीखूरी झोपेतून जागे झाले...🤪पहाते तर काय अजून सूर्य उगवायचा होता व मी मात्र स्वप्नाच रममाण झाले होते.. झोप भन्नाटच म्हणायची!😄😄