Swarupa's blog

 नविन वर्षाचा संकल्प ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी  सर्वप्रथम २०२२ ह्या वर्षाचे मनःपुर्वक आभार मानते.कारण ह्या वर्षाने मला काय दिले हे जेंव्हा वळून पहाते तेंव्हा दिसते ती बक्षिसांची,प्रमाणपत्रांची बरसात...हो खरंय हे वर्ष माझ्या 'लेखिका' म्हणूनच्या प्रवासात लाखमोलाचे ठरले...ह्यासाठी माझे पुर्वीचे संकल्प होते हे निश्चितच पण त्याचबरोबर ही ईश्वर नावाची अनामिक शक्ती माझ्यासोबत असल्याची जाणीव मला खूप खूप सकारात्मक उर्जा देऊन गेली.      मी घडले.!!..खरोखर मातीच्या गोळ्याला दिलेला परमेश्वरी कुंभाराचा हस्तस्पर्श!तो चिरस्मरणीय व प्रेरणादायी ठरला...व आता अखंड ते चैतन्य सोबत करणार ही अलौकीक जाणिव देऊन गेला...२०२२ अध्यात्मात  प्रगतीकारक व प्रपंचातही नवनविन खरेदी व आनंदाची पर्वणीच देणारा ठरला..         आता उत्सुकता आहे येणाऱ्या नविन वर्षाची...संकल्प आहेत-  आयुष्यात येणाऱ्या प्रत्येक सुसंधीचं सोनं करणार.. माणूस म्हणून अधिक प्रगल्भ होणार व त्यासाठी- नविन पुस्तकांचे वाचन करणार.. नविन माणसे जोडून जुनी माणसांनाही भेटत रहाणार... चालण्याचा व्यायाम ठेवणार.. मला ...

 जीवन सुंदर आहे कवयित्री- सौ.स्वरूपा कुलकर्णी सुंदर सुमने सुंदर बहार सृष्टी प्रभूची निर्मळ फार तू चहुकडे पहा एकवार आनंद पसरला चराचरात मी अन् तू पाहू जग सारे सौंदर्य रसिकांचे मनामनांचे किती भूंगे फुलावरी त्या किती हासती चंद्र अन् तारे किती जन्म घेती सुंदर बाळे क्षणाक्षणांना जीवन लाभे ही अलौकीक रचना प्रभूची आनंदाने भरले जग हे मायेच्या ह्या विशाल पंखी जीवन लाभे हर जीवासी, किती चांदण्या किती ग्रहतारे नक्षत्रांची ओळ क्षितीजाशी येते.... जीवन सुंदर आहे हे जीवन सुंदर आहे गाती पक्षी गाती वारे मीही गाते हे गीत साजिरे....

'घन ओथंबून येती' कवयित्री- सौ.स्वरूपा कुलकर्णी घनगर्द त्या राईमधुनी पायवाट ती हिरवी हिरवी, मी निघाले एकटीच त्या उंचच उंच डोंगरावरी... मध्ये मध्ये किरणांची सोबत मधूनच वाहतो झरा अवखळ, पायी माझ्या मध्येच झोंबती पाती हिरवी काळीसावळी..... माझी चाल झाली झप झप गाठाया निघाले ते ध्येयशिखर, उत्साह अदम्य श्वासामधला वेगळा सुखाचा प्रवास माझा.... अवचित आला अंधार क्षणभर मागे पुढे रातकिडे कर्र कर्र, मी मात्र वाट पहात राही कधी दिसेल तो कळस सुंदर.... मध्ये लागले मोकळे रान ते दिसले अवकाश धुसर निळे हे, पण अवचित त्यात आले घन निळे सावळे डोक्यावर... घन ओथंबून येती मी शहारले क्षणभर, फिरूनी माझी वाट चालते दिसले सोनेरी शिखर अचानक... मी नाहले नखशिखांत सारी घन कोसळे अविरत मजवरी, जणू वर्षाव जलधारांचा ध्येयपुर्तीचा उत्सव सारा...

 ।।श्री गीताजयंती।।            ।।  जय श्री कृष्ण।। जगातील सर्वच धर्मग्रंथात गीतेचे स्थान अद्वितीय आहे. खरे पाहता गीतेला भारतीय धर्म,दर्शन आणि संस्कृती यांचे प्रतिक व प्रतिनिधी स्वरूप म्हणता येईल. तरी पण गीतेत विद्यमान असलेले सत्य केवळ भारतीयांसाठीच मर्यादित नसून ते कोणत्याही देशातील, काळातील, जातीतील,वर्णातील,आश्रमातील व संप्रदायातील माणसांसाठी सारखेच उपयुक्त आहे. कारण गीता ही सार्वभौम,सार्वजनीन अशा सत्य सिद्धांताचेे प्रतिपादन करते.     आपल्या सनातन धर्माचे मूळ म्हणजे वेद. इतर सर्व धर्मग्रंथ या वेदात प्रतिपादन केलेल्या धर्माला समजून सांगण्यासाठीच रचण्यात आले.विषयवस्तूच्या दृष्टीकोनातून वेदांचे २प्रमूख विभाग मानण्यात येतात.कर्मकांड व ज्ञानकांड.कर्मकांडात यज्ञादी कर्मांचा व ज्ञानकांडात ब्रम्हविद्येचा व आत्मज्ञानाचा समावेश होतो.ज्ञानकांडातच उपनिषदांचा अंतर्भाव होतो.उपनिषद हा वेदांचा अंतिम उपदेश असल्याकारणाने त्याला "वेदांत" ही संज्ञा मिळाली आहे. गीतेत शेवटी 'इति श्री मद्भगवद्गीतासू उपनिषत्सू' असे म्हटले आहे. त्यामुळे ते एक उपनिषद अर्था...

विषय- जगायचे राहूनच गेले.... ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी सुन म्हणून सासरी आले नवऱ्याशी मी एकरूप झाले हसत हसत संसार करत नकळत त्यातच गुरफटून गेले.... हळूच आली पिल्लांची चाहूल झाले आई मी रमले त्यातच किती कधी मी वाटले गेले नवरा पिल्ले नी सासूसासरे... अशीच वेळ ती निघून गेली पळपळ वाटला साऱ्यांसाठी संसाराची वाहता ओझी मी नाहीच उरले स्वतःसाठी... पिले हळूच मोठी झाली उडून गेली चाऱ्यासाठी मी अन् तो फक्त उरलो डोळ्यात पाणी हर एकांती.... कसे किती जगले स्वतःसाठी न लागला हिशोब मजला कधी मी होते अबोल केव्हा केव्हा अरे,जगायचेच राहीले किती किती... आयुष्याची ही संधी एकदा न येते फिरूनी परत कधिही मी विसरले संसारात नेहमी न उरला वाटा स्वतःसाठी.....

 #स्वरूपा माझ्या आई-बाबांनी माझं इतकं सुंदर नाव कसं काय ठेवलं असा विचार मनात आला..कारण अध्यात्मात व संसारातही स्वरूपा ह्या नावाचा खूप छान अर्थ आहे.त्यातला अध्यात्मिक अर्थ मला जास्त सुखावतो. स्वरूप अर्थात माझे खरे रूप... मी कोण? या प्रश्नाचे उत्तर या स्वरूपात सापडते.. खरंच गम्मत आहे...नावात काय आहे? असे कोणी म्हणेल पण नावातच सगळं आहे हे आपलं अध्यात्म सांगतं.. जर खरा मी गवसलाच नाही तर जगण्याचा हा प्रवास व्यर्थ शीणच ठरतो,हो की नाही? मला जोपर्यंत खऱ्या मीची ओळखच पटत नाही तोपर्यंत हा संसार व अध्यात्मही व्यर्थ ठरते... मी अध्यात्म खूप समजते असे नाही पण आजवरचा अभ्यास सांगतो की जर मी या जगात येऊन स्वतःचीच ओळख करून घेऊ शकत नासेल तर माझा हा जीवन प्रवास किती पोकळ व अर्धवट ठरतो..जोपर्यंत मला उमगत नाही की मी कोण तोपर्यंत परमेश्वर कोण ही ओळख मला कशी पटेल?.. जसे सर्व साधुसंत आपल्याला कोSहम् ह्याचे उत्तर मी तो परमात्म्याचाच अंश आहे हे समजावून सांगतात त्याची पहिली पायरी आहे स्वरूप ओळखणे...ही अध्यात्मातली खूप मोठी गहन गुह्य चावीच आहे.. तो मी कोण हे गवसलं की पुढिल काम झालं...एकदा मी जणू ह्या जगाचा कें...

 रंग माझा वेगळा... -सौ.स्वरूपा कुलकर्णी रंग गहिरे सावळे ते त्या कृष्णरंगी डोहातले , मी उभी काठावरी त्या तो वाजवी वेणू तन्मयतेने... मी राधा कृष्णसख्याची तो गिरीधर मुरलीवाला, कळेना सांज कधी झाली मज झाली सावळबाधा... तो उभा नयनांसमोर न तृप्ती लोचनांस तरीही, का भुलावे वेड्या राधेने  रंग सांडूनी भक्तीप्रेमाचे... प्रेमात दोघे रंगले ओतप्रेत आज कृष्ण म्हणे राधेला, रंगात रंगुनिया सखे गं रंग माझा वेगळा... सर्वांचा तरी तू वेगळा कसा रे? आमुचा तरी अनासक्त रे, नाही तुजला मायापाश कसले गुंफिले तवपदी प्रितीचे रेशमीबंध..

 नमामी दुर्गे दशप्रहरण धारिणी, नेसलीस तू रक्तवर्ण वसने, शुभाशिष दे भवानी वर दे, आलो शरण तूला चंडिके मी वहातो रक्तवर्ण कुसूमे आई तवपदी नम्रभावे, विनंती ही मज सांभाळी  रक्तवसना मृगनयने तू रणचंडिका महामाया दुर्गा भगवती शतकमलाक्षी, संध्येसम तव काया भवानी मी करितो प्रार्थना नत तव चरणी तू उग्र रूप धरिसी महिषासूर वधाया हे रक्त सांडले त्रिशूळ तुझे उपसता मी जाहलो कंपित रूप तुझे भयकारी तू उदार जननी तारक परि भक्तांसी उदयोस्तू भगवती जननीअंबिके दे प्रसाद मजला मनःशांतीचा विनवितो सकलारंभे तव चरणी महादेवी आनंदे

कवयित्री-सौ.स्वरूपा कुलकर्णी     "दत्त जयंती सोहळा" दत्तराज माऊली हो माझी  योगिराज माऊली। करी कृपेची साऊली माय माझी माऊली।।धृ.।। सांभाळी जनी निरंतर प्रेम तयाचे अपार अनंत। मी लेकरू उपाशी तान्हे मागे गुरूकृपेचा पायस...।।१।। नको देवू जन्म पुनःपुनः लाव नौका पैलतिरी दयाघना। नसे कोणी समर्थ रक्षाया तुजवीण गुरूराया....।।२।। जग हे फसवे निरंतर मी भूलतो व्यर्थ अज्ञ बालक। तू माय वाचवी मायाजाळी मी ऋणी तुझा गुरूमाई...।।३।। धाव वेगे घे जवळी बाळा नाही शांतता तुजवीण माता। घे पाडसा जवळी आई नको तुजवीण दुसरे काही....।।४।।

 चाहूल प्रेमाची... सौ.स्वरूपा कुलकर्णी चाहूल गुलाबी थंडीची , लागली हलकी हलकी, मी रंगवू लागलो, स्वप्ने अलवार काही न बोलताही मी तुला, किती कळतात त्या खूणा, हा प्रेमसाधनेचा , ऋतू मनोहारी खरा तू अवचित येते, मी बावरून जातो, भेटीतील क्षण टिपतो, राहतो परत रिता एकटा का काही समजत नाही, कसा दिवाना मी होतो, तू हलके स्मित करता, मी होतो बैचेन खुळा साद तुझी येता हलकेच, मी होतो अधिर बावरा, न सांगताही तुला , कळले भाव ते कसे? ये ,ये ना जीवनी माझ्या, संगिनी होऊन सखे गं, तो क्षण येवो मांगल्याचा, न मागणे देवा अजुन काही

 कधी कधी वाटतं.... सौ.स्वरूपा कुलकर्णी कधी कधी वाटतं नको नको हे झुरणं तुझ्यावाचून जगणं  हा दुःसह त्रास सोसणं... मी का जगू तुजवीण नाही कशाचीच आस नाही मन रमत कशात बस्स उरले रिते क्षण.... कसा साहू हा ऋतू मी शहारतो आठवांनी तूझी माझी प्रिती भोळी आसवांची रात्र मोठी.... मन उदास उदास नाही उरले कुठले रंग आता उरलो एकाकी पहातो वाट मरणाची... नको उगवणारा दिस नको रात्रीचा विरह ही वेदना दारूण उरले सल घनघोर... तुजवीण मी पोरका वहातो अश्रृंचा नित्य झरा मी तळमळतो सखे गं घे मिठीत घे अखेरचा....