Swarupa's blog

  - सौ.स्वरूपा कुलकर्णी         " सरस्वती, ए सरस्वती , आज रखमा शाळेत न्हाई गेली का गं? " धुणं धुता धुता सरस्वती म्हणाली," राधाक्का, पोरगी मोट्ठी व्हाय लागली. ती जर साळा शिकत बसली तर मला मदत कोन करील?मीच म्हनलं तिला नको जाऊस साळात"  राधाक्का बोलल्या, " अगं सरस्वती, पोरगी शिकली तर तिला मोठं ठिकाण मिळल तिचं कल्याण होईल..अशी तिला कामाला जुंपून का तिच्या भविष्याच्या आड येतिस..मी सांगते नं तुला मी भरीन तिची फिज..नको तिचं शिक्षण थांबवूस"...         सरस्वतीचे डोळे पाण्याने डबडबले.." राधाक्का, तुमचा साऱ्यात जीव..किती करताल म्हायासाठी..माझ्या नवऱ्याला दारूतून सोडिवलं..मोठ्या पोरास नोकरी लावून दिली...येव्हडं आभाळावानी मन तुमचं आक्का..कसं पांग फेडू?"        राधाक्का सरस्वतीच्या जवळ आली. तिला म्हणाली, " सरस्वती, अगं, पोटचं पोर नाही मला जीव लावायला..तुझी पोर ती माझी पोर समजते बघ मी...तुझ्या रखमात मला माझीच पोर दिसते बघ.." सरस्वतीने डोळ्याला पदर लावला.राधाक्काचे डोळे डबडबले..      सारं सावरगाव राधाक्काला तिच्या प्रेमळ...

  -सौ.स्वरूपा कुलकर्णी             वाटेवर पारिजातकाची फुले विखूरली होती..त्याचा सुगंधी दरवळ वाटेवरच्या प्रत्येकाला गंधाळून टाकत होत्या..बस स्टॉपजवळ अजय कितीतरी वेळ तिची वाट पहात ताटकळत उभा होता..ती आता कशी दिसत असेल या विचारांनी त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले..शाळेत असतांना पुढच्या बेंचवर बसणारी ती आताही तश्शीच लांब वेण्या घालून त्यावर गुलाबाचं फुल लावत असेल का? तीची नेहमी खळखळून हसण्याची सवय आजही तशीच असेल का? अशा विचारातच तो गुंगला होता..इतक्यात बस समोर येऊन थांबली अन् तो भानावर येऊन सावधपणे तीच्या प्रतिक्षा करू लागला..एक एक करत प्रवासी उतरत होते अन् ती दिसली...हजारो पक्षी क्षणभरात इतस्ततः उडून जावे किंवा हजारो फुलपाखरे एकाच वेळी रंगीबेरंगी फुलांवर उतरावी तसं काहिसं त्याचं मन तिच्या पहिल्याच दर्शनाने पाखरू पाखरू झालं...वेड्यासारखा तो तिला पहातच राहिला...                    'मधुरा'...त्याने अतिशय आवेगाने  तो शब्द उच्चारला...        तीही क्षणभर बावरली की इतक्या जोरात कोण हाक ...

 *काव्यबंध समूह आयोजित* *उपक्रम*   *विषय -ऑनलाइन प्रेम*   दिनांक- 10 मार्च 2024    *शीर्षक- बदलती प्रेमाची भाषा*  हल्ली आता तो मला कॉलेजच्या कट्ट्यावर कमी, नी मेसेंजरवर जास्त भेटतो मन म्हणतं,तो बदललाय का?.... विचार करते रोज रोज पहाते वाट नव्या मेसेजची, खरंय का हे फेसबूक लव्ह की टाईमपास की आकर्षण?... तसा तो चांगला माणूस,  पण आता नाही भेटत मला, हसून खेळून कट्ट्यावर? अरे, तो असा का वागतोय?.. प्रश्न विचारे मन माझे,  पण मीही मुकपणे वाट पाही, रोज मेसेजच्या रींगटोनची, तो ऑनलाईन आलाय का?... प्रेम करते मी मनापासून, प्रेम त्याचेही मनापासून, मग बदललंय काय? कोडे भारी वाटते मला ... प्रेम तेच पण भाषा नवी, विठ्ठल तोच पण रूप नवे, खरंच बदलले काही नाही, व्यक्त होण्याची भाषा बदलली... मनीचे मळभ हळूहळू निवळले अरे हो, तो प्रेमच करतो  मनातले गूज मेसेजमधून बोलतो खरंच की, प्रेमच तर करतो... भलेही तो मोठा कवि नाही पण चारोळी माझ्यावर करतोच, रोज नवी लिहितोच ना? इमोजीने मला हसवतोच ना? तो आजही तोच आहे, मीही तीच ती राधा आहे आधुनिक जगामध्ये रमलो तरी प्रेम आजही...

 *काव्यबंध समूह आयोजित* *उपक्रम*   *विषय -ऑनलाइन प्रेम*   दिनांक- 10 मार्च 2024    *शीर्षक- बदलती प्रेमाची भाषा*  हल्ली आता तो मला कॉलेजच्या कट्ट्यावर कमी, नी मेसेंजरवर जास्त भेटतो मन म्हणतं,तो बदललाय का?.... विचार करते रोज रोज पहाते वाट नव्या मेसेजची, खरंय का हे फेसबूक लव्ह की टाईमपास की आकर्षण?... तसा तो चांगला माणूस,  पण आता नाही भेटत मला, हसून खेळून कट्ट्यावर? अरे, तो असा का वागतोय?.. प्रश्न विचारे मन माझे,  पण मीही मुकपणे वाट पाही, रोज मेसेजच्या रींगटोनची, तो ऑनलाईन आलाय का?... प्रेम करते मी मनापासून, प्रेम त्याचेही मनापासून, मग बदललंय काय? कोडे भारी वाटते मला ... प्रेम तेच पण भाषा नवी, विठ्ठल तोच पण रूप नवे, खरंच बदलले काही नाही, व्यक्त होण्याची भाषा बदलली... मनीचे मळभ हळूहळू निवळले अरे हो, तो प्रेमच करतो  मनातले गूज मेसेजमधून बोलतो खरंच की, प्रेमच तर करतो... भलेही तो मोठा कवि नाही पण चारोळी माझ्यावर करतोच, रोज नवी लिहितोच ना? इमोजीने मला हसवतोच ना? तो आजही तोच आहे, मीही तीच ती राधा आहे आधुनिक जगामध्ये रमलो तरी प्रेम आजही...