Swarupa's blog

 मन ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी मन वढाय वढाय उभ्या पिकातलं ढोरं किती हाकला हाकला  फिरून येतं पिकांवर किती मार्मिकपणे बहिणाबाईंनी मनाचा करामती स्वभाव ह्या कवितेतून उलगडत नेलाय...विचार केला तर खरंच जाणवेल की आपलं मन कोणी कधी बघितलंय का हो? कधी स्पर्श केलाय त्याला? का कधी त्याची उंची खोली मोजलीये? किती व्यापक व किती खोल ही परिमाणं तर मेंदू ठरवेल तेंव्हा कळतात.पण मन मात्र खरंच न उलगडणारं कोडंच रहातं..ना त्याला रंग रूप ना त्याला कुठले अवयव...न दिसताही स्वतःचे अस्तित्व जाणवून देणारं हे मन म्हणजे अगम्य तरीही मानवाला मिळालेली परमेश्वरी देणगीच!    जरी मन दिसत नसलं तरी त्याचे अस्तित्व कोणताही मनुष्य नाकारू शकत नाही.ते आपल्या सोबत सतत असतं...जन्माला येतो तेंव्हापासून ते मरेपर्यंत साथ देतं...किती सुक्ष्म त्याचं असणं...लहान मुलाचे मन खरंच किती निष्पाप, कोवळं...पटकन बाहेरच जग स्विकारणारं!...तेच तरूणवयात जणू सुरवंटाचं फुलपाखरू झाल्यासारखं चंचल बनतं..किती भाव विभाव त्याला लाभतात...सुंदर,मयुरपंखी कधी इंद्रधनुष्यासारखं ..एकाच पांढऱ्या रंगातून निर्माण झालेले सप्तरंग जसे तसे मनाचे तरूणपणीचे ...

 *उन्हाळ्याची सुट्टी*  कवयित्री- सौ.स्वरूपा कुलकर्णी शाळेला लागली सुट्टी-बुट्टी, चला खेळू खेळ नवनवीन, नको अभ्यास नको परिक्षा, नाचू बागडू या सगळे या... मोबाईलपासून जरा दूर व्हा, चला मैदानी खेळ खेळूया, कबड्डी,खोखो, लपाछपी, ताजेतवाने राहू नेहमी... आंबे खाऊ रोज पोटभर, लोणची करू चट्टमट्ट, पापड खाऊ तळून भाजून, जेवण करू लोळू तासभर... रोज निजूया गोष्टी ऐकत, चांदोबाची सैर करूनी, गोष्ट चेटकीणीची ऐकू परत, घाबरून झोपू आता लवकर... मग जाऊ मामाच्या गावी, आगिनगाडी धूर सोडी, आजी आजोबांच्या पडू गळ्यात, मस्ती करू भावंडांशी... अशी घालवू सुट्टी-बुट्टी, वाटे संपूच नये कधीही, आठवणीत रहाते मला नेहमी, फिरून यावी ही  सुट्टी- बुट्टी!!

 माझे पालकत्वाचे प्रयोग ✍🏻सौ.स्वरूपा कुलकर्णी         काही गोष्टी स्वतः अनुभवल्या व स्वतः केल्या कीच जास्त चांगल्या कळतात, असाच काहीसा हा पालक होण्याचा व मुलींना घडवण्याचा अनुभव!मला दोन्ही मुली..आजच्या काळातील पालकांना आवडणारी व प्रिय गोष्ट म्हणजे तुम्हाला "मुलगी" असणे.पहिली "ओवी" जन्माला आली तेंव्हा नवरा जाम खूश झाला होता.अख्ख्या हॉस्पिटलमध्ये जिलबी वाटली.ओवी जशी जन्मली तेंव्हा फक्त १ सेंकड रडली असेल..आणि दुसऱ्याच क्षणाला आपले मोठ्ठे मोठ्ठे काळेशार डोळे टूकटूक करत आजूबाजूचे जग पाहू लागली..ती जन्मली नी मी हुश्श केलं..कारण माझी ती नॉर्मल डिलीव्हरी...दिवसभर कळा सोसून दुपारी ३.४० ला ती जन्मली..खरं सांगते पण ओवीला घडवतांना फार त्रास कधी झालाच नाही..ती मुळातच समजुतदार,अभ्यासू,शांत...तीला आजारी पडू नये म्हणून मात्र खूप काळजी घ्यावी लागली.एकदा डेंग्यू, एकदा मलेरिया अशा आजारपणातून ती व आम्ही गेलो.तीची लहानपणापासून खूप काळजी घेत आलो..          दुसरी आर्या मात्र तब्येतीने कडक..तीची कधी काळजी नाही वाटली..तिला वाढवतांना एक गोष्ट कळाली की तिच्या अंग...